من زنده بودم،اما:انگار مرده بودم

از بس که روزها را با شب شمرده بودم

 ده سال دور و تنها،تنها به جرم اینکه-

او سر سپرده می خواست،من دل سپرده بودم

ده سال می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

 در آن هوای دلگیر،وقتی غروب می شد

گویی به جای خورشید،من زخم خورده بودم

 وقتی غروب می شد-وقتی غروب می شد-

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتنم دل شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنها تر از من می روی
آرزو دارم تو هم عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی این برخوردهای سرد را

خدایا عاشقان را با غم عشق آشنا کن

ز غمهای دگر غیر از غم عشقت رها کن

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کن

خدایا بی پناهم

ز تو جز تو نخواهم

اگر عشقت گناه است

ببین غرق گناهم

دو دست دعا بر آورده ام به سوی آسمانها

که تا پر کشد به بال غمت رها در کهکشانها

چو نیلوفر، عاشقانه چنان می پیچم ، به پای تو

که سر تا پا ، بشکفد گل ز هر بندم در هوای تو

به دست یاری، اگر که نگیری تو دست دلم را، دگر که بگیرد؟

به آه و زاری اگر نپذیری شکسته دلم را، دگر که پذیرد ؟

                        در این شبــهای بـــارانی

هیچ حرف دگری نیست که با تو بزنم

تو نمی فهمی اندوه مرا

چه بگویم به تو ای رفنه زدست

شدم از مستی چشمان تو مست

شده ام سنگ پرست

مرگ بر انکه دلش را به دل سنگ تو بست

تو نمی فهمی اندوه مرا

      هیچکس ویرانی ام را حس نکرد        وسعت تنهایی ام را احساس نکرد

        در میان خنده های تلخ من                گریه پنهایی ام را حس نکرد

       در هجوم لحظه های بی کسی            درد بی کس ماندنم را حس نکرد

       انکه با اغاز من مانوس بود                  لحظه پایانیم را حس نکرد